Alle hulp die je krijgt, emotioneel en praktisch, is zó waardevol

In 2012 werd Ruud, de man van Els, doodgeschoten tijdens een roofoverval op hun winkel. In één klap veranderde hierdoor haar leven. Zij bleef alleen over met de kinderen. Na het grote verlies moesten zij hun leven opnieuw indelen en opbouwen.

“Door de dood van Ruud was ik mijn inkomsten kwijt. Kort na de roofoverval kwam ik in contact met een casemanager van Slachtofferhulp Nederland. Zij heeft mij geholpen met het regelen van allerlei praktische. Zij verzorgde ook de formulieren voor het aanvragen van de eenmalige uitkering voor nabestaanden voor mij en de kinderen. Heel prettig, want op dat moment staat je hoofd daar helemaal niet naar.

De uitkering van het Schadefonds volgde heel snel. Dat was fijn omdat ik daarmee gelijk de kosten, die ik moest maken – voor bijvoorbeeld de uitvaart – kon betalen. Dat ik zelf niet bij de daders achter het geld aan hoefde te zitten was een enorme opluchting. Het Schadefonds geeft de uitkering eigenlijk namens de samenleving, als blijk van solidariteit. Dat is echt een enorm fijn gevoel. Ik krijg Ruud er niet mee terug, maar het is wel een blijk van erkenning dat ons iets heel ergs is overkomen en dat we er niet alleen voor staan.

Ik vind wel dat in Nederland die uitkering – die bij veel mensen als ‘smartengeld’ bekend staat – nog flink omhoog kan. Met een substantieel hoger bedrag zal het nóg meer als genoegdoening gaan voelen. En laat de daders – als zij zijn veroordeeld – de rest van hun leven maar maandelijks een aflossing moeten doen. Zodat zij zich óók de rest van hun leven herinneren wat voor verschrikkelijks ze hebben veroorzaakt.

Met het geld van het Schadefonds heb ik rekeningen betaald, diverse reparaties in huis laten doen (vroeger deed Ruud alles zelf) en af en toe iets extra’s voor de kinderen. Dat was hard nodig in de moeilijke tijd na het overlijden van mijn man. De twee oudste kinderen studeerden, één ging zelfstandig wonen. Ook zij konden de bijdrage goed gebruiken.

Een paar maanden nadat het was gebeurd, ben ik er een paar dagen in mijn eentje tussenuit geweest. Naar ‘een hutje op de hei’. Ik kom regelmatig in het prachtige duingebied en daar kom ik altijd tot rust. Het gaat weer goed met mij en de kinderen.

Als er zoiets ingrijpends in je leven gebeurt, dan zijn er heel veel dingen die je opnieuw een plek moet geven. Het verwerken kost veel tijd en je bent er eigenlijk nooit ‘klaar’ mee. Alle hulp die je daarbij krijgt, zowel emotioneel als praktisch, is zo waardevol. Het Schadefonds kan daaraan bijdragen door een eenmalige uitkering te geven. Dat is gewoon fantastisch.”

Over de roofoverval zijn inmiddels twee boeken verschenen: ‘Er is leven na de dood van een geliefde’ door Els Lokker en ‘2 minuten’ door Vincent Veenman.

 

  • Deel dit artikel